Czym w ogóle jest i co symbolizuje hakama. (0 comments)

od gotar, 11 August 2009

Dla ludzi z zewnątrz hakama to śmieszna spódnica, coś pomiędzy habitem, suknią balową a dresem. Dla nas symbol litrów wylanego potu, nagroda za lata ciężkiego treningu.

W dawnej Japonii spodnie hakama powstały jako ochrona nóg samurajów poruszających się po kraju konno. Wykonywano je z grubej bawełny i zakładano na tradycyjne japońskie kimono. Z czasem hakama stała się symbolem klasy samurajów z czysto ochronnej funkcji zbliżonej do chapsów meksykańskich – vagueros stały się strojem reprezentacyjnym noszonym na co dzień jedynie przez klasy uprzywilejowane. Niżej usytuowanym pozwalano na założenie jej jedynie na śluby, pogrzeby czy inne oficjalne uroczystości.

Warto nadmienić, że istnieje wiele różnych rodzajów hakamy. Pomimo zewnętrznego podobieństwa różnią się one nie tylko materiałem (wełna, bawełna, jedwab), kolorem i wzorami (gładkie lub w pasy). Mogą mieć różną liczbę plis, od 2 do 7 jak w tradycyjnej “sportowej” hakamie, mogą też być szyte nie jak spodnie z dwoma osobnymi nogawkami, ale jak spódnica umożliwiając swobodne zakładanie tradycyjnego długiego kimono pod spodnie.

Nie tylko hakama stała się symbolem, ale również poszczególne jej części, a w szczególności sprawiające nam na co dzień tyle kłopotów plisy. Warto się czasem nad tym zastanowić bo są to wartości uniwersalne, których nigdy dość. To właśnie one są celem naszego treningu a nie szybsze dobywanie miecza czy ładniejsze shomen uchi.

Plisy przednie:

1. Yuki – odwaga, męstwo

2. Jin – wyrozumiałość, człowieczeństwo, życzliwość

3. Gi – sprawiedliwość, prawość

4. Rei – kultura, grzeczność, uprzejmość, ale również posłuszeństwo

5. Makoto – szczerość, uczciwość,

Plisy tylne:

6. Chugi – lojalność, wierność, oddanie ale również szacunek dla nauczyciela i rodziców

7. Meiyo – honor, dostojeństwo,

Pamiętajmy o tym nosząc i składając hakame.

Na koniec może krótka historia opowiadana przez Saito Sensei o hakamie w dawnym Hambu Dojo:

Większość studentów była za biedna by kupić hakame, a noszenie jej było wymagane od wszystkich studentów. Jeśli uczeń nie mógł dostać jej “w spadku” od starszego kolegi, darł, ciął pokrowiec ze starego materaca, zszywał, farbował tworząc upragnioną hakame. Jednak, że barwniki używane do farbowania były bardzo tanie, widać było przez nie oryginalne kolory i wzory pokrowców z których były szyte.

Hambu Dojo było bardzo kolorowym miejscem ;D